De Erkende Geneesheer-Specialist
De Erkende Geneesheer-Specialist
De wet laat toe dat iedere arts in de genees-, heel- en verloskunde (in België na 7 jaar studie aan een universitaire faculteit geneeskunde) zonder erkenning van specialist, elke medische act mag uitvoeren, zelfs een operatieve ingreep. Anderzijds dient een arts de patiënt te behandelen volgens de meest moderne aspecten van de geneeskunde, met de beste kennis en grootste kundigheid en met alle voorzieningen van veiligheid.
Kennis en kunde zijn niet uitsluitend verbonden aan een titel van specialist, maar alles wijst erop dat de meeste garanties voor deskundigheid aanwezig zijn bij artsen die hiervoor de opleiding genoten en een officiële erkenning van specialist bekwamen. In België zijn dit specialisten met een spécifiek erkenningnummer vanwege het R.I.Z.I.V. Voor de erkenning van plastisch chirurg eindigt dit R.I.Z.I.V.-nummer op het cijfer -210.
Het is duidelijk dat de erkende specialist (bijvoorbeeld plastisch chirurg) die verbonden is aan, of werkzaam is in een ziekenhuis, dan ook optimaal geplaatst is. Ook het R.I.Z.I.V en de ziekenfondsen beroepen zich hierop en vergoeden enkel bepaalde behandelingen indien ze uitgevoerd worden door een specialist ter zake in een erkend ziekenhuis.
Een voorbeeld: het verwijderen van een blindedarm kan perfect gebeuren door een arts zonder erkenning van specialist, die dit door toevallige ervaring tijdens stage of zijn algemene opleiding geleerd heeft. Deze 'huisarts' of arts zonder erkenning van chirurg die erin slaagt deze ingreep tot een goed einde te brengen kan 'wettelijk' niets verweten worden. 'Praktisch' gezien echter zal een regulier ziekenhuis dit verhinderen in haar lokalen en zullen de ziekte-verzekeraars dit niet vergoeden.
Voor de meeste esthetische ingrepen is er echter geen tussenkomst vanwege R.I.Z.I.V, ziekenfonds of verzekeraars. Hier begint de grijze zone: iedere 'arts' mag en kan dan esthetische ingrepen uitvoeren. In de praktijk gebeurt het dan ook dat huisartsen of andere artsen zich gaan toeleggen op bepaalde esthetische behandelingen en deze gaan uitvoeren. Vele behandelingen kunnen uitgevoerd buiten een ziekenhuis, zodat hier ook geen beperking geldt door de instelling waar ze uitgevoerd worden.
Zolang alles goed verloopt en de patiënten tevreden blijken, is er geen probleem. Er is immers geen ziekenfonds of ziekenhuis dat optreedt als 'scheidsrechter’ voor wat kan of niet kan.
Een belangrijke scheidsrechter die hier kan optreden is de verzekeraar van het beroepsrisico. Maar verzekeraars nemen hier een commerciële houding en verkopen hun 'verzekeringen' aan iedereen die de wettelijke titel heeft van doctor in de genees,- heel- en verloskunde. Bijvoorbeeld is een huisarts opgeleid én verzekerbaar voor verloskunde. Nochtans, sinds de verzekeraars hiervoor extra hoge premie vragen zijn er haast geen huisartsen die nog verloskunde uitoefenen.
De esthetische ingrepen zitten in een grijze zone: deze worden vaak uitgevoerd zonder dat de verzekeraar op de hoogte is van het bijzondere risico dat de artsen nemen. Het kan dan ook maar beoordeeld en aan de kaak gesteld bij een spijtige afloop. Indien blijkt dat de arts hier een medische behandeling deed die niet tot zijn domein of courante ervaring behoort en hierdoor de patiënt meer risico liep of minder adequaat werd opgevangen bij problemen zal deze arts veroordeeld worden. Indien deze arts dan geen bescherming zou genieten van een verzekeraar stelt zich hier een nog groter probleem. Zowel voor de bescherming van de arts als naar vergoeding voor het slachtoffer.
In ieder geval is hier een grote morele taak voor verzekeraars. Welk 'soort' arts is verzekerbaar voor welk 'soort' risico? Deze discussie dient elders gevoerd. Momenteel is er evenwel een wetgeving in de maak voor deze topics, te verwachten voor eind 2011.
Niet minder is dit een hint voor de patiënt of de 'consument' die deze medisch-esthetsche behandelingen ondergaat. Bezint eer ge begint. Elke behandeling heeft een risico. Ook esthetische operaties en liposucties zijn chirurgische ingrepen, met een medisch risico en zonder absolute garantie op resultaat of succes.
De enige garantie die je verleend kan worden is de beste inzet van de arts die je behandelt en dit 'verleent' naar zijn verworven inzichten en ervaring. Deze arts dient dan uiteraard ook de beste kunde en behendigheid te bezitten en te werken in een beste aangepaste omgeving.
Het is dan ook deels de verantwoordelijkheid van de patiënt zelf om zijn eigen risico te beperken en te kiezen voor de veiligste behandeling in een moderne maatschappij met 1001 mogelijkheden.
